30 Ağustos 2016 Salı

YAŞAMAK

yaşamak; sonsuz değildir ama süresiz bir andır
istesek de istemesek de o anı yaşarız
bir an'dır ömür...

yaşamak; bilinmez değildir ama bir sırdır
istesek de istemesek de o sırrı saklarız
bir sırdır ömür...

yaşamak; sınav değildir ama bir sorudur
istesek de istemesek de o sorunun cevabını ararız
bir sorudur ömür...

yaşamak; yarış değildir ama bir varıştır
istesek de istemesek de o varış çizgisine yaklaşırız

                                         o çizgiyi aşmaktır ölüm
                                         bir varıştır ömür...

                                                                                                                              aygün kabuk

27 Ağustos 2016 Cumartesi

HAYATI CÜMLE İÇİNDE KULLANMAK (HAYAL)

                                         HAYAL

Hayal biraz da umudun bir üst modelidir...

Kimileri hayallerinin peşinden koşar, kimilerinin ise hayalleri peşinden koşar...

Hepimiz hayal mahsulüyüz! Ebeveynlerimizin çocuk sahibi olma hayalinden peydahlandık!

Hayal dünyasına çarpan bir göktaşıdır sanki yoksulluk... Hayallerin neslini tüketebilir...

Hayallerle yaşıyorum, gerçeklerle ölüyorum, umut verici gelişmelerle canlanıyorum...



Hayallerimin peşinden yürüyorum sadece... Ağır ağır... Maalesef koşamıyorum!

Gerçek ne kadar gerçekse, hayal de o kadar gerçek olur...

Herkesin var gerçekleşemeyen hayalleri, projeleri... Bu ülkede ne Sokullu'lar daha var kim bilir!

Hayal; yaşamak istenilenlerin zihindeki tatbikatıdır.

Hayal kurmayan insanlar hiç gerçekçi gelmiyor bana...

Gerçekleşemeyen hayallerim ara sıra belirip hesap soruyor "N'oldu bizim iş?" diyor... Bense ne diyeceğimi bilemiyorum, koşarak hayallerimden kaçmak istiyorum...

Hayal dünyam sayısız tufana uğradı ama, neyse ki hiç sonu gelmedi...

Hayal kurdukça kuruluyorum gerçek dünyanın sahte tahtına...

                                                                                                                                                    aygün kabuk

25 Ağustos 2016 Perşembe

MUTLULUĞUN FOTOĞRAFI

bir fotoğraf var bende, hiç çekilmemiş... bakarım bazen mutlu olur, gülerim. sonra da "ah keşke çekilseydi!" deyip ağlarım...

ben istesem de istemesem de bazen gözümün önünde belirip durur, hiç ummadığım anda karşıma çıkar bu fotoğraf... kafamın içinde bir yerde hep duruyor belki de... belki de en kötü anımda bir umut olsun diye, belki de en mutlu anımda duygularımı pekiştirsin diye, benden habersiz ortaya çıkıveriyor. gözlerimin içi gülüyor, çok geçmeden burnumun direği sızlıyor...

hayatımın, hayatının, hayatın en güzel karesi... o an var orada... beklediğimiz o an... beklenilen... tüm insanlığa ait, tüm insanların içinde olduğu, herkesi sevindiren...

En pahalı, en donanımlı makinenin bile çekemeyeceği bir an... Çekme gücü olsa bile o an'ı asla yakalayamayacağı muhteşem bir enstantane... Hayal gücü değil bu... Gönül emeği...




Yıllardır hissettiklerim... Her şey! İçimi bir hoş yapan, heyecanlandıran, her halt! Sadece bana dair duygular değil, tanımadığım, bilmediğim topraklarda yaşayan bir insanı da ilgilendiren bize ait her bok! İçimizi kıpır kıpır eden...

İlk insandan bugünün insanına kadar gelmiş, en basit, en kalbi duygular... Sevmenin her türlüsü... Aşkın en baba hali... Kalp atışının en çarpıntılısı... Gözyaşının en ıslağı... Kahkahanın en hayvanlaşmışı... Empatinin en orjinali... Sahiplenmenin en vazgeçilmezi... Doymanın en tıka basası... Merakın en sürükleyicisi... Seksin en tutkulusu... Dinginliğin en gürültülüsü... Doğanın en doğalı... Uykunun en ağırı... Ölümün en anlamlısı... Her şeyin en'i! 

Hepsi bir karede... Tanrının elinde bir fotoğraf makinesi olduğunu düşün, hayata dair her şeyi bir an'da yakaladığını düşün... İşte öyle bir şey... 

Piksel piksel hayat... Gözle görülemeyecek kadar büyük ama... Gönül gözü, evet, işe yarayabilir... Gönlün ne kadar derya denizse, gönül gözün de o kadar uzakları görülebilir belki de... O kadar işe yarar... 

Ne gördüğümü merak etmeyin boşuna... Her şeyi anlatmam mümkün müdür? Her şeyi? Her an'ı? Her şeyin saklı olduğu o an'ı? Beceremem... Denedim sadece az önce...

                                                                                                                                                    aygün kabuk







24 Ağustos 2016 Çarşamba

ZAMANSIZ SORULAR

Zaman ne zaman başlar, ne zaman biter? Zamanın ömrü nedir, varlığı ne kadar sürer? Başı ve sonu yoksa eğer, zaman ne ifade eder?

Biz mi zamanın gerisindeyiz, zaman mı bizden ileride? Tam içindeysek eğer, öncesi ve sonrası ne ifade eder? Tam zamanı yok mu bu zamanın?

Madem hayat çok kısa, zaman su gibi akıp geçiyor, o günlerin içerisindeyken niye geçmiyor lan bu günler?

Eskiden de zaman bazen çabuk, bazen yavaş geçer miydi? Tutarsız mıydı hep böyle zaman? Biz mi hızını ayarlıyoruz, yoksa zaman gayet kıvamında mı ilerliyor? İlerliyorsa eğer, nereden geliyor ve nereye doğru gidiyor? Duruyorsa eğer, bu geçen şey ne?

Zamanın ruhu hangi alemde yaşar? Çağırsak gelmez mi, biz mi yakalamak zorundayızdır hep?

Zaman unutturur mu, hatırlatır mı? Zaman neden anlık olmaz, o anla kalmaz, neden önceyi ve sonrayı etkiler?

Geçmiş ve gelecek ve de şu an, zamanın erkleri midir? Geçmiş; yasama... Şu an; yürütme... Gelecek; yargı... öyle mi? Karar veriyoruz, uyguluyoruz, sonuçlarını değerlendiriyoruz... Biz mi zamana göre yaşıyoruz, zaman mı bize göre?

Yıllardır hep bir an'ı bekliyorum ama nasıl bir an hiç bilmiyorum... Zaman benden o beklediğim zamanı saklıyor mu? 




Bensiz zaman geçer di mi? Sensiz de geçer he mi? O zaman, bu zaman kimin için geçiyor? Kendi için mi?

Şimdiki zamana, geçmiş zamana, gelecek zamana eyvallah da, geniş zaman ne ayaktır? Bunlara abilik mi eder? Ya da aslolan geniş zaman mıdır, gerisi bir anda kalır?

Neden zamana ayak uydurmaya çalışırız? Zaman ile değişen nedir, zaman neyi değiştirir, zamana ayak uydurmazsak başımıza neler gelir? Zaman insanlara çeki düzen mi verir?

Zaman her şeyin ilacıysa, hayırdır, benim ilacımın zamanı mı gelmedi hala?

Gel zaman git zaman geçiyor hep zaman, neden engel olamıyoruz? O bunu hep yapıyor, neden kimse dur demiyor? Ben ölsem de o hayatına hep devam ediyor. Benim için anlamı nedir o zaman?

Zaman mı başlı başına hep manidar? Yoksa bizim zamanlamamız mı manidar olan?

                                                                                                                                                                     aygün kabuk

23 Ağustos 2016 Salı

MEMLEKETİMDEN İNSAN REPLİKLERİ

"Bundan gayrı, meşrusun sen çocuğum!"
                                                                                              yıllar sonra ortaya çıkan baba

"Bu sene de geçemedim sınıfı, tek dersten yatmışım!"
                                                                                              bahissever öğrenci

"Ülkemi seviyorum, vergimi ödüyorum, ya karşılığında? Bi güzel söz be! Bi güzel söz bari!"
                                                                                              bezgin namuslu vatandaş

"Hayatım dilim varmıyor!"
                                                                                              oral isteyen sevgiliye cevap veren yurdum erkeği

"Seni bi ikna ederim, bi daha hayatın boyunca soru soramazsın!"
                                                                                              ikna kabiliyeti yüksek, saçma sorulardan bıkmış yurdum insanı

"Küçükkene evcilik oyunu, büyükkene evlilik oyunu..."
                                                                                              ilişki uzmanı

"Aklındaki o süper fikirleri çar çur etmeyeydin, şimdiye bi ideoloji sahibi olmuştun!"
                                                                                              evladına sitem eden idealist baba

"Deprem öldürmez, bina öldürür, müteahhit de azmettirir!"
                                                                                             hukukçu deprem uzmanı

"Uzun ömür cildi buruşturur..."
                                                                                             cildiye hekimi filozof

"Beni hayata bağlayan tek şey; yaşadığıma dair ipuçları..."
                                                                                             hayattan zevk alamayan dedektif




"Çevreye verdiğimiz kalıcı rahatsızlıklardan ötürü özür dileriz."
                                                                                             dobra belediye

"Nimetle şaka olmaz, velinimetle hiç olmaz! Kaybederiz!"
                                                                                             müşterilerle laubali olunmasını istemeyen işveren

"Dün gece çok çalıştım, çok yoruldum, ilim ilim inledim!"
                                                                                             yorgun ilim insanı

"Delirmeden önce size vasiyetim; deli gömleğimi dar kesim isterim!"
                                                                                             dar kesim gömlek seven, sıyırmak üzere olan insan

"Seninle üç öğün yemeğe çıkalım mı? Düzenli bi ilişkimiz olsun..."
                                                                                             tertipli, disiplinli yeni ilişki adayı

"Hayaaağğtttt! Beni neden yoruyoosuuuuunn!"
                                                                                             tüm insalık adına,  Serdar Ortaç

                                                                                                                                                               aygün kabuk

19 Ağustos 2016 Cuma

...DEDİĞİM GİBİ 2

AŞK; "SENİ SEVİYORUM!" DİYEBİLMEKTİR.

Aşkın ne olduğunu, ne halta yaradığını, nereden peydahlandığını bilmiyoruz galiba. Artık kabullenmemiz lazım, beceremedik, bulamadık, çözemedik biz bu işi... Artık farkına varmamız lazım, biz insanlar yapamadık, tarif edemedik aşkı! Elimize yüzümüze bulaştırdık çoğu zaman. Ya da hep bir eksik söyledik. Ya da zaman ve şartlar değişti ve biz insanlar da değiştik, yeni bir tarife ihtiyaç oluştu. Yine yeniden çabalasak da tarif etmeye, yine olmadı... Olmuyor...

Aslında gözümüzün dibinde, burnumuzun ucunda, elimizin altında, her türlü uzvumuzun yamacında, iliklerimizin içinde, kalbimizin merkezinde duruyor aradığımız... Aşık olduğumuzda çok sevmez miyiz? İnsanlıktan çıkıp da hayvan gibi sevmez miyiz? Bir insanı hayvan gibi seviyoruz yahu! Bokunu çıkarıyoruz... Niye peki? Niye seviyoruz? Belki de insanın niye aşık olduğunu bulmaya çalışmaktan ziyade niye sevdiğini bulmaya çalışmak daha faydalı olur. Yarım kalmış bir sevgi tarifiyle yola çıkıp aşka ulaşmak mümkün değildir herhalde... Bir insanı, bir hayvanı, bir eşyayı, bir işi, her ne olursa olsun, niye severiz herhangi bir şeyi diye düşünmek lazım.

Benim burada anlatmaya çalıştığım şey aşkın tarifi değil. Tanım yapmak istemem sadece düşüncelerimi paylaşmaya çalışıyorum. Aşk budur, aşk şudur dan ziyade, aşk bence bunun gibi bir şey olabilir yaklaşımında cümleler zırvalıyorum. Ve herkesin bildiği bir şeyi tekrar ediyorum; aşık olan sever! Çok sever! Sevginin evrimleşmiş halidir belki de... Ve evrim süreci gibi içindeyken anlaşılmaz, Çok sonra fark edilir neler olup bittiği... Hisseder kalbinde, kendinde... Ve hissettiğini söylemek ister. En önce kendisine... Sevdiğine değil, Kendisine itiraf eder. O meşhur "Seni seviyorum!" cümlesi vardır ya, o cümle ilk başta kendi kendimize "Onu seviyorum lan galiba!" şeklinde söylenir.

Aşk; "Onu seviyorum!" diyebilmektir.

...DEDİĞİM GİBİ; Aşk; "Seni seviyorum!" diyebilmektir...

                                                                                                                                                              aygün kabuk

AÇIKÖĞRETİMLİ




16 Ağustos 2016 Salı

İSTANBUL'UN RUHU...

Doğduğum ve yaşamaya devam ettiğim şehir... Bırakıp gitsem ailemi terk etmiş gibi hissedeceğim tuhaf şehir... İstanbul onun hakkında kesin fikirlere bir türlü sahip olamadığım tuhaf bir canlı. Bazen çok seviyorum, bazen nefret ediyorum, bazen terk etmek istiyorum, bazen sonsuza dek onunla olmak istiyorum... Bazen acıyorum haline, bazen hayran kalıyorum... Ne kadar çok tanımak istesem de bir türlü tanıyamıyorum. Ya çok çabuk bir şekilde değişiyor ya ben onu anlayamıyorum. Ya da yeteri kadar çaba göstermiyorum onun için... Belki de son şık; hepsi.

Etrafınızdaki bir insan hakkında ne kadar bilgi sahibi olabilirseniz ben de İstanbul hakkında o kadar bilgi sahibiyim. Epey bir zamandır onunla haşır neşirim, birçok şey yaşadım, Bir sürü sırrımı biliyor, ben de onun geçmişini birçok kez kurcaladım. Hayatına kimler girdi az çok biliyorum, tahmin edebiliyorum. Onunla yolu kesişmiş birçok insandan da onun hakkında bir sürü şey duydum. Ve anladım ki, herkes onu farklı tanıyor. Ve çok azı onun bir ruhunun olduğunun farkında... Tanıdığımı iddia edemesem de ben en azından İstanbul'un yaşayan dev bir organizma olduğunun farkındayım. Çıplak gözle görülemeyecek kadar büyük, içinde milyonlarca hücre barındıran bir canlı...

Kulak verebilirsek eğer Orhan Veli gibi İstanbul'u dinleyebiliriz bile... Sevgilinin kalp vuruşunun sesi İstanbul'un sesi olmasın? Nurullah Genç'in yazdığı gibi sevgili gidince çöllere düşebilen bir şehir sadece bir şehir olabilir mi? Ümit Yaşar Oğuzcan gibi dertleşebileceğin bir şehir... Attila İlhan gibi ağrısını iğneli bir beşik gibi her tarafında hissedebileceğin bir şehir... Aşık Veysel'in "Seversen yarin olayım" diye ilan-ı aşk ettiği bir şehir, sadece bir şehir olabilir mi? Ya Necip Fazıl gibi ruhunu eritip de kalıpta dondurmuşlarsa, onu İstanbul diye toprağa kondurmuşlarsa?

Düşünüyorum da, ne zaman İstanbul'u düşünsem gözümün önüne saniyesinde yol kenarındaki bir masa etrafında oturmuş sohbet eden insanlar gelir. Geceleyin gökyüzüne doğru uzanmış bir minare, Süleymaniye'nin mi Sultanahmet'in mi bilmem... Caddede aynı adımlarla ilerleyen iki çift ayak. Kadrajı yukarı kaldırırsak eğer büyük ihtimalle el ele tutuşmuş iki sevgili... Kapısı kapanmak üzere olan bir otobüs... Bir duvar dibinde rüzgarla uçuşan kağıtlar, poşetler... Cılız bir duman... Kokoreç arabasından mı, bir sigaradan mı, neyse ne bir duman... Şoför camından sarkmış kıllı bir kol... Kulaklarında kulaklık, elinde bir telefon etrafa bakmadan yürümeyi başarabilen genç bir kız... Tozlu mezar taşları... Bankta oturmuş gazete okuyan amca... Maçlarına devam etmek için arabanın geçmesini bekleyen çocuklar... Pis suya kendini bırakmış keyif yapan bir denizanası... Bir darbuka, önündeki kutuda bozuk paralar... Bir film şeridi demek tam doğru olmaz. Bir filmde üst üste binmiş, yaşanılanları ufacık kesitlerle gösteren sahneler olur ya, bir çırpıda onlarca sahneyi tek bir sahne gibi görebilirsin ya, heh, öyle geçer gider gözümün önünden... Her ne kadar bir şey anlam ifade etmeyen görüntüler gibi gelse de, hoşuma gider. Çünkü gerçektir, en hakikisinden.... Bazı şeyler anlamsız olsa da, kötü olsa da gerçek olduğundan eminsek eğer bence bir değeri olmalı. Gerçekse, ona göre davranırsın, ona göre yaşarsın. Yok sayarsan düzeltemez, değiştiremezsin. Koskoca bir hayat bile yalan olabiliyorsa, o hayatın içindeki gerçek bir bir saniye mükemmeldir.

Her canlı gibi İstanbul da bir gün ölümü tadacaktır. Ona sahip olmak isteyenler sadece bedenini değil ruhunu da ele geçirirse İstanbul o zaman ölmüş demektir. İşte o zaman aşıkların, yoksulların, emekçilerin, aydınların, çocukların İstanbul'u ölmüş demektir. Şu an zaten durumun böyle olduğunu düşünenler olabilir. Ama benim hissiyatım İstanbul'un ruhunun hala özgür, ele geçirilmemiş olduğundan yana. O ne kadar özgürse biz de o kadar özgürüz. Ne kadar memnun olmasak da, ne kadar küssek de İstanbul'un  denizine, yollarına, parklarına, çocuklarına, martılarına, ruhuna sahip çıkmalıyız. O hala yaşıyor... Ölüme yenilirse de yaşlılıktan olsun. Düzen siyasetinin pisliğinden leş gibi kokan para babası müteahhitlere, her dinin, her milletin mensubunun huzur içinde yaşamasına tahammül edemeyen gerici, ırkçı, kendisini şehrin efendisi sanan örümcek kafalı cahillere yedirmeyelim İstanbul'u...

İstanbul'da bir tarihten ziyade, bir gelecek yatıyor...

Bekle bizi İstanbul, sakın yenilme!

                                                                                                                                                         aygün kabuk

13 Ağustos 2016 Cumartesi

AŞK EVRENİNİN SIRLARINA YOLCULUK

AŞK EVRENİ: Aşk'ın var olduğu yerdir, Her yerdir...

YERÇEKİMİ: Aşk'a tutulmuş aklı havada, ayakları yere sağlam basamayan bünyelerin aklını ve bedenini yeryüzünde tutmaya yarayan kuvvettir. Yerçekimi olmasaydı uçsuz bucaksız Aşk Evreninde sürüklenir durur yok olurduk. Aşk hayatına dair herşey bilinmeze doğru  gider, kaybolurdu. Ünlü Aşk Fizikçisi Isaac Newton'un elma sevdası yüzünden sürekli elma ağaçlarının altında oturmasının sonucunda bir elmanın kafasına düşmesiyle yerçekimi'ni bulduğuna dair rivayetler bir çok aşk adamı tarafından "Ne alaka yahu!" tepkisiyle karşılanır.

KARA DELİK: Çekim alanı her türlü neşenin ve mutluluğun kendisinden kaçmasına izin vermeyecek kadar geniş ve güçlü olan insanlara verilen isimdir. Varsayıma göre etrafına ışık saçan parlak bir aşıkken yediği kelek yüzünden kendi içine kapanmasıyla karanlığa gömülmüştür. Ya da Aşk Evreninin varoluşundan beri mevcudiyeti bulunan ama Aşk'a inancı bulunmayan kötü bir karakterdir. Etrafımızda keşfedilmiş ya da keşfedilmemiş zilyon tane delik mevcuttur. Aşk Evreninde kendisine yaklaşan her şeyi yutmaya çalışır. Çekim alanına girdiğinizde kaçmanız imkansızdır. Bir teoriye göre; Aşk Evreninin sonunu kara delikler getirecektir. Aşk Evrenindeki Aşk'a dair bütün güzel duyguları yutarak evrenin içine çökmesine sebep olacaktır.

IŞIK: Gönül gözü tarafından algılanabilen ve görülebilen his-manyetik bir dalgadır. Işık; kaynağından, gönülden çıktıktan sonra diğer gönüle ulaşır ve aşıkların birbirini görmesini sağlar. Olumlu durumlarda alıcı ışığı yeşil görür. Olumsuz durumlarda ise kırmızı görür.

MADDE: Her duyu organımızla algılayabildiğimiz, hissedebildiğimiz canlı veya cansız tüm varlıklara verilen isimdir. Aşk'ın içinde olan, içinde Aşk'ı barındıran, dokununca Aşk'ı hissettiren, Aşk'ı anımsatan her şeydir. Aşk'ınızın meyvesi (çocuğunuz da olabilir, sevdiğiniz bir meyve çeşidi de) hediyeler, mektuplar, sevdiğiniz koltuğunuz, koklayınca huzur veren çiçekler, her şey bir maddedir.

ZAMAN: İçinde yaşadığımız AŞK-ZAMAN'ın soyut olan boyutu olarak kabul edilir. Aşk Fiziği zaman'ın gerçekten var olup olmadığını bile sorgulamaktadır. 'Zaman bir yönde mi akar?' 'Nereden nereye doğru gider?' cevaplaması şu an için mümkün olmayan sorulardır. Bazı teorilere göre Aşk'ın zamanı yoktur, Aşk'ta zaman akmaz, hiç var olmamıştır. Bazı teorilere göre ise zaman Aşk ile var olur. Aşk'la zaman bir anlam kazanır, Zaman Aşk'la Aşk'a doğru geçer.

                                                                                                                                                      aygün kabuk

YAŞAMAK YAŞLANMAKTIR

yaşamak yaşlanmaktır

sana ait ömrün içerisinde kendini mutlu edebilmek için telaşlanmaktır

yaşamak yaşlanmaktır

son nefese kadar diri kalabilmeye çalışmak ama başaramamaktır

yaşamak yaşlanmaktır

ta en başından itibaren kaçınılmaz bir sona doğru yaklaşmaktır

yaşamak yaşlanmaktır

ilk nefes ile son nefes arasındaki o kısacık sürede yıllanmaktır

yaşamak yaşlanmaktır

                                  yüzündeki çizgilerle
                                  ölümün ardından akan gözyaşlarıyla
                                  doğum günlerinde eklenen yıllarla

yaş'lanmaktır yaşamak...

                                                                                                                                                   aygün kabuk

11 Ağustos 2016 Perşembe

...DEDİĞİM GİBİ

SENDEN BAŞKA HERKES YABANCIDIR, BAZILARI SADECE YAKIN YABANCI…

Neler yaptığını, neler yapmak istediğini, neler düşündüğü biliyorsun di mi? Gece yatarken kime sövdüğünü, aslında o insanı çok sevdiğini, neredeyse her acı olaya seni alakadar etmese bile gözlerin dolmasa bile kalbinden dolarak ağladığını… Neler için dua ettiğini, çok güzel olduğunu ama yeteri kadar insanın bunu farketmediğini, sorduğun o soruyu sırf açık aramak için yaptığını, o kızla yatmak istediğini, arkadaşına sürekli sürprizler yapmak istediğini… Yalnız kalmaktan korktuğunu, gıcıklık olsun diye onu beklettiğini, cebinden 5 kuruş çıkmadan biten günün sonunda neler hissettiğini, o cümleyi okurken o cümlenin sahibine acıdığını, yan gelip yatıp bedavaya yaşamak istediğini… Ne yaptığını, ne yapmak istediğini, neler düşündüğünü biliyorsun… Biz bilmiyoruz, bilsekte eksik biliyoruz… Ama sen biliyorsun, farkındasın, kafanın içinde herşey… Çünkü sen bencilsin! Tıpkı benim gibi, tıpkı onun gibi, tıpkı şunun gibi, tıpkı bunun gibi… Tıpkı bir normal insan gibi bencilsin! Bu sadece kendini düşünmek, kendi çıkarlarından başkasını hiçe saymak değil. Bencilsin, çünkü hayat sen’sin! Hayat sen’in, sen’in aklından geçiyor herşey, senin kalbinde nasılsa öyledir insanlar, sen’in bir ayarın var, senin ayarladığın… Hal böyleyken hangi birimiz sana sen’in kadar yakın olabiliriz ki! Sen’in uzmanın sensin! Biz bilmiyoruz bir şey, bilsek te eksik biliyoruz, fikir yürütüyoruz seninle ilgili ama sen biliyorsun! Çünkü sen sen’i yaşıyorsun… Sen’i en iyi tanıyan insan yine sen olduğuna göre çokta şaşırma sana yapılanlara. Çokta bir şey bekleme başkalarından senin için ne yapmaları gerektiğine dair… “Beni benden daha iyi tanıyor!” dediğin bile yabancıdır. Annen, baban, kardeşin, eşin, en yakın dostun herkes yabancıdır. Aldanma, kimse sana sen’den yakın olamaz, kimse sen’i senden daha çok sevemez! 

Dediğim gibi; senden başka herkes yabancıdır, bazıları sadece yakın yabancı…

                                                                                                                                                       aygün kabuk

3 Ağustos 2016 Çarşamba

HAYATI CÜMLE İÇİNDE KULLANMAK

                                İNSAN


İnsan; düşünce gücüyle çalışan canlıdır.

Neticede insanız, içimizde boh var, dünyanın içine zıçarız!

İyi insanlar iyi ki varsınız, kötü insanlar iyi ki azsınız!

İnsanlığın dini yoktur, insanların dini vardır…

İnsan gibi yaşamak ama hayvan gibi gülmek istiyorum!

Kimi insanlar düşünür öyleyse vardır, kimi insanlar düşünmez öylesine vardır…

İnsan; yaşamaya meraklı ölmek üzere olan bir süreliğine canlıdır.

İnsan sapkın bir varlıktır, daima hayatın anlamından sapmıştır, sap’ıktır!

Sadece gülerken ve ölürken insanlıktan çıkmak lazım….

İnsan insan olalı böyle bir insanlık görmedi!

İnsanlık ölmemiş! Öldürülmüş! Tabi ki insanlar tarafından…

İnsan; birbirinin arkasından hipnelik düşünen hayvandır!

İnsanlık insan üstü bir kavramdır…

                                                                                                                                                      aygün kabuk

BAK! ALT YAZI GEÇİYOOO!

                               BAK! ALTYAZI GEÇİYOO!


Bir grup hayvan sever  ‘Su içerken yılan bile dokunmaz!’, ’Koynumda beslediğim bir yılanmış meğer!’, ‘ Denize düşen yılana sarılır!’ gibi yılanları rencide edici sözlerin yasaklanması talebiyle meclisin önünde yılan dansı yaptı!


Gerçeği aradığını söyleyen filozof ‘ Her şakanın altında bir gerçek vardır!’ dan yola çıkarak yeni bir felsefi akım kurdu!


Baradonya’da siyaset bilimci profesörler darbe yaparak ülke yönetimine el koydu!


Ünlü şarkıcı, şarkısını çaldığını iddia ettiği ünlü popçuya ‘ Sana telif hakkımı helal etmiyorum!’ diye haykırdı!


Dün gece Cad Caddesi’nde aşırı hızla yarış yaparken ölüme giden 3 kişinin, oğul parasıyla araba alan 3 yaşlı adam olduğu öğrenildi!


Ülkenin süper gidişatından dolayı sevgilerini dile getirmek ve milletvekilleriyle kucaklaşmak isteyen halk meclise yürüdü!


Belindeki tabancayla rastgele ateş açan adam, bacağını parçaladı!


Uzaylılar tarafından kaçırıldığını iddia eden ünlü popçu ‘ gemide sürekli benim şarkılarım çalışıyodu, çok mutlu oldum!’ dedi!


Gazozunu bitirdikten sonra şişeden çıkan cinin suratına geğiren adam çarpıldı!


Parayı basan atasözü sahibi olabilecek! Yeni yasayla atasözleri açık arttırmayla satılacak, satın alan kişi sözün sahibi olacak ve o atasözü artık onun ismiyle anılacak!

                                                                                                                                                       aygün kabuk

DEYİŞİK SÖZLÜK

                                       DEYİŞİK SÖZLÜK

ŞİDDET: En saçma çözüm

PAMUK: Yumuşak tıkaç

MÜZİK: Kulaktan alınan ruh doyurucu

KREDİ KARTI: Modern taksit senedi

ÖPÜCÜK: Sevimli öpük

CENNET: Cehennemden sonraki durak

ÖZLEM: Unutulamayan güzel şeylerin dürtüsü

GENELEV: Abaza sakinleştirici mekan

ŞİİR: Alt alta, üst üste cümle yığını

RÜYA: Uyku halindeyken sarhoş ruhun halüsinasyon görmesi

ÜTÜ: Üzerinde unutulduğunda elbise yakıcı madde

PREZERVATİF: Döl tutamacı

DOKTOR: Beyaz önlüklü tıbbi prens ya da prenses


TARİH: Maziden geriye kalanlar

SEHPA: Ayak serçe parmağı düşmanı

BİLGİSAYAR: Komik video oynatıcı

MUTLULUK: Üzüntüden kaçarken sığınılan liman

VEJETERYAN: Otçul insan

ZAMAN: En bedava ilaç

SODA: Sıvı geğirteç

KUŞKU: Kuş boku

BİBER GAZI: Organik yumruk

FUTBOLCU: Futbolsever

KEMİK: Dikkat kırılabilir nesne

MAKYAJ: Yeniden doğuş

ÖĞRETMEN: Yeni neslin eser sahibi

ŞEHİR: Dev insan barınağı

KIL DÖNMESİ: Kıl herifin dönüp kadın olması

SIR: İki kişinin bilmediği şey

OTOBÜS: Koltuk kapmacalı toplu taşıma aracı

SÜTLÜ NURİYE: Nuriye’nin süt banyosundaki hali

GÖZLÜK: Kulağa ve buruna takılan göz için çerçeveli cam

AŞK: Yasal uyarıcı

SİLAH: Şeytanın doldurduğu insanın boşalttığı mermiatar

GURBET: Memleket toprağı öptürücü herhangi bir yer

MUŞAMBA: Geceleri altına işeyen çocukların sidiğine karşı yatak korungacı

ÖKÜZ: Ölmesi halinde ortaklık bozan hayvan

ÇÖL: Aşığın sürgün yeri

ATLETİZM: Atlet giyme akımı

SALATALIK: Hıyarlık yapan insan

RESİM: Anlamlı çizik

FAKİR: Nazengin

EVLİLİK: İkramsız müessese

OPTİK OKUYUCU: Gözlüklü okur

                                                                                  ayka

SEVİYORSAN EĞER...

seviyorsan eğer; git sevdir kendini bence...

seviyorsan eğer; git göstere göstere sev bence...

seviyorsan eğer; git borsaya bildir bence...

seviyorsan eğer; git kurtar kendini bence...

seviyorsan eğer; git bi yüzünü yıka kendine gel bence...

seviyorsan eğer; git sevmeye devam et tabi de, hobi olarak bence...

seviyorsan eğer; git gel konya yürüme mesafesi bence...

seviyorsan eğer; git konuştur bence ağzından laf al...

seviyorsan eğer; git yakından sev bence...

seviyorsan eğer; git sevebildiğin yere kadar vazgeçme bence...

seviyorsan eğer; git kavga et bence, büyük aşklar kavgayla mı başlarmış tatbik et...

seviyorsan eğer; paylaşmaya değer, bence...

                                                                                       ayka

FUTBOLUN HER HALİ